Medalion prześlizgnął się przez czarne włosy Nurdrun i pobłyskując oślepiającym blaskiem spoczął w należytym miejscu poniżej odsłoniętego dekoltu, gdzie odtąd miał zagrzać swoje miejsce.

Gdy słowa Jej Cesarskiej Mości ucichły, zawtórowały jej znów złowieszcze trąby, wzbudzając w zebranych mimowolny dreszcz. To była wiekopomna chwila. Nowy początek nie tylko dla przeoryszy, ale i dla teutońskiej armii.

Nurdrun uniosła wzrok, by ujrzeć oczy Cesarzowej, a gdy ich surowe spojrzenia kryształowych tęczówek zetknęły się, przytaknęła głową lekko na znak, że przyjmuje swoje brzemię.

Po tym powstała, prostując się i przeszła na prawicę Władczyni. Obróciła się zamaszyście, uniosła w górę swój miecz. W drugą rękę ujęła długi tren sukni i płynnym ruchem obcięła go. Rzuciła go pod nogi na znak, że ceremonia dokonała się.

Wszyscy zebrani powstali z miejsc i zaczęli wiwatować:

-- Vivat Teutonia!

Joanna Izabela wzieła środkową zawieszkę i przewiesiła ją Nurdrun przez głowę. Inne miały poczekać, aż nowe joannitki zostaną wyświęcone i wyniesione na odpowiednie pozycje.

-A teraz wstań i krzew wiarę w Teutonię - powiedziała Cesarzowa

Cesarzowa siedziała na złotym tronie, gdy herold zapowiedział osobę na którą wszyscy czekali. Ubrana była stosownie do okazji. w długą czarną suknie, a na głowie mienił się diadem jej przodków. Joanna Izabela powoli wstała z tronu i zbliżyła się do zamaskowanej pod woalem postaci.

-Dowiodłaś swojej wartości wielokrotnie, jednak dzisiaj zamierzasz podjąć się trudnej służby w imię dobra Teutonii. Niech twój miecz rani jej wrogów, a słowa Hergolina niech zawszę będą w twoim sercu. Pora byś złożyła przysięgę, która będzie na zawsze wyryta w twoim sercu - powiedziała władczo

Huk teutońskich trąb wojennych odbił się echem po pokrytych arrasami ścianach Sali Tronowej Pałacu Cesarskiego w Srebrnym Rogu, wprawiając liczne kandelabry i kryształowe lustra w wibracje. Toczące się wydarzenia zapowiedziane zostały w pośpiechu, o czym świadczyła niewielka ilość świadów, którzy zebrani w drewnianych ławach powstali z miejsc. W głowach krążyło im jedno pytanie: „Czy było to celowe czy też tylko przypadkowe”, lecz nie wiedział tego z pewnością żaden z nich. Ciężkie dębowe drzwi zdobione płaskorzeźbami zostały zamaszyście otwarte. Najpierw wkroczyli dwaj halabardnicy wezwani z Głównej Siedziby Loży Rycerskiej w Srebrnym Rogu. Ustawili się po każdej ze stron wejścia. Zaraz za nimi wszedł herold.

-- Najmiłościwsza Pani, Reichritter Natalia von Lichtenstein. – zapowiedział, odsuwając się na bok i salutując.

W drzwiach wkrótce ukazała się kobieca postać ubrana w trupio czarną suknię z trenem ciągnącym się za nią na niemal całą długość dywanu wiodącego pod sam tron. Twarz osłoniętą miała od wysokości nosa woalem, ukazując jedynie oczy podkreślone czarnymi kreskami. W rękach okrytych welurowymi rękawiczkami dzierżyła wydobyty z pochwy lekki miecz jednostronny i jednoręczny, który w sercu miał łeb lwa gryzący rubin. Przebyła całą drogę dostojnie, a gdy znalazła się już pod schodkami, raptownie ladła na kolano, pochylając głowę i oczekując na swe przeznaczenie…

W ten pochmurny dzień można było w końcu zobaczyć cesarzową na ulicach Srebrnego Rogu. Podobno nawet się uśmiechała. Co uważniejsi mogli zauważyć, że z pałacu cesarskiego w stronę lotniska wyjechał pewien powóz. Jaka jego zawartość wiedzą najpewniej tylko osoby najbliższe dworowi.

Niedaleko pałacu Cesarskiego znajduje się ośrodek opiekujący się narodowym zwierzakiem Teutonii. Nowa para lwów urodziła się w idealnym momencie ponieważ za 2 tygodnie 18 rocznica Teutonii. Wszystkich chętnych do odwiedzenia!

Pokój w pałacu Cesarskim przeznaczony do spotkań Cesarzowej z Namiestnikami Cesarskimi.