Wersja polska:
„Ja, N.N., przysięgam, że jako obywatel Cesarstwa Teutonii podążać będę za naukami Hergoliena Wielkiego. Wobec Cesarza i Narodu swego będę lojalny, a postępowaniem swym honoru nie splamię. Mężnie, niczym pod Argon Cux, przed wrogiem bronił teutońskich ziem będę. A gdybym przysięgę swą złamał, niechaj wyklętym i pozbawionym godności się stanę, bowiem decydować o Teutonii losie nie byłbym godzien.
Jedna Teutonia,
Jeden Naród,
Jeden Cesarz.”

Wersja Teutońska:
"Á, N.N., iv'ordeti, as helm úr Burger ik úrs Emporrak Teutonies á vil gó kón úrens Visenšaft ik Magniš Hergolin. Vin úrs Empor ond úrs áik Natsion á vil vortiš ond áik Báhave vil ne šreki úr Gonor. Meniš vi Argon Cux, á vil verkti úre teutoniše Irthe wegin úren Helgen. Ven á vil brekti áik Vorde, ifá á var gegelloned ond ón úren Kere, indes á af ne verdi keriš šotzti vób úrn Myste ik úrs Teutonies.
„An Teutonie,
An Natsion,
An Empor!”.
@Natasha-von-Sarm

Kierowca jechał ostrożnie, tak jakby delektował się każdą chwilą spędzoną za kierownicą. Ileż wspomnień wiązało się z tym miastem… Pierwsza praca w szlachetnych murach Teutońskiego Instytutu Historii (z którym zresztą związany był przez wiele lat), czas spędzony na niewygodnym tronie Namiestnika, krwawe potyczki Teutońskiego Maja, pierwsze spotkanie z Natalią, wygnanie, po latach powrót i praca w ministerialnym gmachu. O takich rzeczach pamięta się zawsze, gdziekolwiek by się nie było.

W końcu zatrzymał samochód niedaleko Urzędem Stanu Cywilnego. Rzęsisty deszcz zdawał się stanowić zaporę nie do przebicia. Miejmy to już za sobą - pomyślał i wyskoczył z samochodu. Oczywiście prosto w kałużę, zimna woda momentalnie wlała się do jego butów. Przebiegł do urzędu i wszedł do środka całkowicie przemoczony, zostawiając za sobą kałuże wody, wywołujące palpitacje serca u konserwatorek powierzchni płaskich.

Podszedł do biurka dla interesantów i wyjął dokumenty w plastikowej koszulce. Zawsze był przezorny, dzięki czemu była to jego jedyna rzecz, która nie zmokła na dworze. Atrakcyjna dziewczyna ze zdziwieniem spojrzała na podane jej papiery.
– Jest pan pewien?
– Tak, jestem.
– Ale nie jest panu żal?
– Proszę, niech to pani po prostu podstempluje.

Dziewczyna westchnęła i wyjęła z szuflady specjalną pieczęć. Dolała tuszu, bo nie używała już jej od miesięcy. Nabiła i oddała jedną z kartek. Wsadził ją z powrotem do plastikowej koszulki.
– Dziękuję, żal.
Zastanawiał się chwilę, czy powinien powiedzieć do widzenia, czy jednak wypadałoby inaczej. W końcu widząc zniecierpliwienie urzędniczki, bez słowa wstał i ruszył do wyjścia, ponownie doprowadzając do furii konserwatorki powierzchni płaskich. Zamknął za sobą ciężkie, dębowe drzwi i stanął pod daszkiem czekając na chwilę mniej intensywnych opadów.

Nagle roześmiał się. Kurwa, przecież i tak był już całkowicie mokry, jaki do cholery był sens czekania, aż będzie trochę mniej padać? Wyszedł i zatrzymał się na środku drogi, stojąc skąpany w potokach ulewy. Spojrzał ponad dachami budynków daleko na wschód. Gówno jednak zobaczył, bo jedynie strugi deszczu i ciężkie chmury. Ale to nic, doskonale znał widok, który rozciągałby się przy dobrej pogodzie. Gdzieś tam, wysoko w górach spędził kilka lat życia. Słyszał, że za sprawą jego byłej żony zamek znów miał odzyskać dawny splendor. Mam nadzieję, że Natalię spotka tam więcej szczęścia… I że udaje się jej posprzątać chlew w gabinecie. - pomyślał.

Stał tak jeszcze chwilę, aż przegonił go natarczywy dźwięk klaksonu, dobiegającego z jakiegoś miejskiego samochodziku, za kierownica którego siedziała dziewczyna, która strasznie się gdzieś spieszyła. Pomachał jej radośnie, ale niestety entuzjazm był wyłącznie jednostronny. Wskoczył więc do Bentleya i odjechał na ostatni wieczorny lot.

Celem rozwiania ewentualnych wątpliwości, niniejszym składam deklarację zrzeczenia się obywatelstwa teutońskiego, tj. zrzekam się obywatelstwa teutońskiego.

Dziękuję wszystkim za ten wspaniały czas. Jakby ktoś chciał to jestem dostępny na Discordzie, czy pisać tutaj jakoś pw.