W pierwszej kolejności ocenić należy urodę Cesarzowej. Nie oszukujmy się, ale od tego zależy, w kim można przebierać. Jeśli Cesarzowa to wyjątkowej urody brunetka o nienagannej estetyce, nieprzeciętnej inteligencji i błyskotliwości, normy sięgają zenitu i tylko niewielu kandydatów może spełnić wymagania. Jeśli natomiast jest to kobieta o włosach blond, złośliwej naturze i drapieżnym przysposobieniu, trzeba cieszyć się każdym zgłoszonym konkurentem, który miał dość odwagi.

Następnie ocenia się pochodzenie mężczyzny według poniższej skali:

10 – Teutończyk wysoko urodzony i/lub z Rodu Cesarskiego - kandydat idealny. Resztę oceny można pominąć, a oświadczyny należy przyjąć z pocałowaniem ręki.
7-9 – Baridajczyk, Sclavińczyk, Dreamlandczyk – Oczywiście żadna z tych narodowości nie zachwyca, jednak zważywszy na pozytywne relacje unijne należy rozważyć.
5-7 – Austro-Węgier, Polak/Litwin (Rzeczpospolita) – Nastawienie do kandydata raczej neutralne.
3-5 – Teutończyk niższego pochodzenia, Bialeńczyk, Hirszberczyk. – Lepsze to niż nic.
0-3 – Sarmata, Hasselandczyk – Niska ocenia zważywszy na naturalną złośliwość.
0 - -99 – Inne, pomniejsze narodowości.
-100 Gellończyk – Bez żartów proszę.

Następnie należy przeanalizować koligacje rodzinne kandydata w skali podobnej do powyższej, uwzględniając rodziców, rodzeństwo i dziadków.

Koniec końców kandydat wysyła komisji zestaw swoich wymiarów, nie pomijając najważniejszych przymiotów. Cesarz to jednak Cesarz i musi mieć się czym pochwalić. W zależności od wielkości przyznajemy tyle punktów, ile wskazuje skala w centymetrach.

Potem zliczamy wszystkie punkty. I tu znów, biorąc pod uwagę urodziwość Cesarzowej pozytywnie rozpatrywani są ci kandydaci, którzy otrzymali uznany przez komisję pułap minimalny. (W przypadku Cesarzowej o niskich lotach więcej niż 0, a w przypadku takiej o wysokich walorach ponad 100).

I tak oto wytypowany kandydat może ubiegać się o rękę Cesarzowej.