Odeszła od baru i wróciła na ulice szukając noclegu, nie wypijając ani kropli zamówionego napoju.

Powój żółty. Roślina ze słodkimi owocami. Na jej bazie ludzie wędrowni tworzą całkiem niezłe napoje, nawet o własnościach leczniczych. Roślina daje im charakterystyczny, zielony kolor. Jednakże dla przyjezdnych posmakowanie tych przyjemności zazwyczaj kończy się przynajmniej bólem brzucha.

Wzruszyła ramiona i poszła szukać odpowiedniego miejsca na nocleg.

Przekalkulowała w myślach. Nie opłaca się jej udawać, że nie wie o co chodzi. Wiedza jest cenna, a tylko w ten sposób uda się ją zdobyć.

Zaobserwowała jak towarzyszka bierze łyk napoju, po czym odezwała się ponownie. Uśmiechając się wesoło.

– Miło mi Ciebie poznać! Zapewne w takim razie nasze drogi jeszcze się przetną. Nazywam się Kasia. Pomimo Twoich… Niecodziennych rysów – zaakcentowała te dwa słowa – nie wyglądasz na awanturniczkę. Co Cię skłoniło do tej… Podróży?

Wychyliła trochę napoju z kufla. Krzywiąc się pomyślała – ohyda.

Kto normalny przybyłby do takiej kompletnej dziury na skraju Loardii i to właśnie dziś… Czy może… Też została wybrana?

Po chwili namysłu wychyliła swój napój do końca, wstała od stolika i podeszła do baru.

— Wyśmienity trunek – powiedziała do barmana. – Zawsze sobie ceniłam lokalne tradycje! Teraz poproszę…  – przez chwilę się zmieszała – To samo – wskazała dłonią na napój przybyszki, po czym zajęła koło niej miejsce.

– Witam szanowną panią! – uśmiechnęła się wesoło, próbując rozpocząć rozmowę – Mam wrażenie, że nie jest pani tutejsza? Co taka osoba robi w TAKIM miejscu? – pokracznie zadała pytanie, w jej świadomości udając grację.

-Poproszę typowy napój jaki tutaj pijecie - powiedziała usadzając się na stołku przy barze. Barman tylko kiwnął głową i już za chwile dziwna zielona mikstura pojawiła się przed nią.
-Zdrowie - powiedziała w łamanym językiem koczowników i wzięła łyka napoju.

Rozejrzała się po okolicy i weszła do pierwszego zauważonego pubu.

Gdy weszła do środka oczom jej ukazały się ozdoby, przypominające w jakim miejscu są: sercu stepowej Loardii. Lep na turystów – pomyślała. Plastikowe zabaweczki, piórka, łuki, jeszcze jakaś zabawkowa strzelba… Co to w ogóle ma być?

Bez namysłu podeszła do barmana:
– Piwo. Duże.
– Ależ oczywiście, proponuję nasz lokalny wyrób! Wytwarzane z naszych własnych…
– Może być – przerwała zdecydowanie przydługi wywód barmana.

Gdy tylko barman skończył nalewać napój, wzięła kufel, i bez słowa udała się do wolnego stolika, w kącie, z daleka od innych ludzi.