Połączenie nowoczesności z tradycją i jej obraz w centrum pomieszczenia za oszklonym żyrandolem. Znała Wojciecha gust i przypuszczała, że nalegałby na pozostanie w klasyce. Natalia jednak nie znosiła tego stęchłego stylu, więc musiała dodać oddechu świeżości.

Doprowadzenie pomieszczenia do tego stanu wymagało mnóstwo pracy. Począwszy od odrestaurowania marmurowej posadzki, przez ponowne obicie foteli i kanapy oraz odświeżenie metalowych oraz drewnianych elementów. Potem malowanie i ponowne wykonanie oświetlenia sufitowego. Na koniec pozostało wybrać obraz i uznała, że skoro wszystko to kosztuje ją tyle pracy, zawiesi sobie swój portret.

„Niech Wojtek ma. I żałuje, co stracił.” – pomyślała zadowolona, śmiejąc się w duchu.

Tylko jedno pomieszczenie w całym zamku pozostało nietknięte. Gabinet Wojciecha. I Natalia próbowała się do niego dostać. Żaden klucz jednak nie pasował a próby otworzenia ich w inny sposób spełzły na niczym. Jedyne, co Natalia mogła zrobić, to zerknąć do środka przez dziurkę od klucza.

W końcu próby dostania się do gabinetu musiały przejść do drugi tor. Natalia uznała, że najpierw musi zatroszczyć się o mały salonik. Gdzieś przecież musiała przyjmować gości! I oczywiście o swoją sypialnię. Nie wybrała sobie oczywiście tej największej i najbardziej reprezentatywnej, ponieważ ta należała do Wojciecha. Czy nie byłoby to z jej strony zbyt perfidne, rozgościć się właśnie tam? Poza tym byłoby w tym po prostu coś dziwnego. Dawniejszej swojej komnaty również nie wybrała. Póki co zdecydowała się na pokój gościnny z oknami na okolicę i niewielkim balkonikiem. Ciekawa była, czy Ingvar przyjedzie tutaj w odwiedziny?