Cieszę się, że postanowił Wasza Świątobliwość zabrać głos w dyskusji. Pozwolę sobie jeszcze jaśniej przedstawić moje propozycje.

Kiedy pisałem, że według mnie władza kościelna powinna konsultować powoływane jednostki administracyjne, chodziło mi raczej o kreowanie nazw, do których z kolei odwoływałaby się narracja. Uważam, że o wiele lepiej byłoby nazwać taką jednostkę administraturą apostolską/diecezją/archidiecezją Teutonii niż np. administraturą apostolską/diecezją/archidiecezją pod wezwaniem jakiegoś realnego świętego.

Co tyczy się konsultacji odnośnie do osoby stojącej na czele takiej jednostki, uważam, że władza świecka powinna znać stosunek ewentualnego administratora/biskupa/arcybiskupa do Cesarstwa i jego władz. Czyli to, co w zasadzie Wasza Świątobliwość już ujął w swojej wypowiedzi. Niemniej byłoby dobrze, gdyby władza świecka mogła najpierw poznać kandydata i oprotestować jego nominację, gdyby okazał się wrogiem Teutonii, Domu Cesarskiego lub teutonizmu.

Co do wpływu na powoływanie jednostek kościelnych przez Państwo zapisy konkordatowe wspominają o możliwości delegowania tego typu uprawnień na ręce władz państwowych. Tutaj wszelkiego rodzaju jednostki, których stworzenie mogłoby posłużyć władzom do budowania narracji w dziedzinie religii - tj. np. parafie, dekanaty, archidiakonaty, jakieś klasztory - się jak najładniej mieści.

Co do sprawy obsadzenie stanowisk kościelnych, tutaj wspomniano już o Nuncjuszu, to oczywiście jest posada, której bez zgody państwa przyjmującego nie obsadzanoby. Co do duchowieństwa, czyli najpewniej Sygnatariusza Apostolskiego, a kiedyś może Biskupa, a może i prezbiterów to widzę tylko jeden wypadek w którym interwencja Państwa byłaby zasadna. Byłoby tak gdyby kadydat mający objąć stanowisko był wrogo nastawiony do Cesarstwa Teutonii. Tego typu zagranie z naszej strony byłyby jednak z jednej zupełnie bezsadadne, jakie to mogłoby przynieść naszej sprawie w Teutonii korzyści? Z drugiej zaś byłoby na tyle poważnym naruszeniem zasad konkordatowych, których fundamentem jest szacunek wzajemny, że w tym miejscu deklaruję, że wypowiedzenie dokumentu przez stronę teutońską, w odpowiedzi na taki przykład działania nieprzyjaznego byłoby uzasadnione. Pragnę zresztą zauważyć, że konkordat, który przedstawiono jako wzór mówi o rekomendowaniu osób godnych do objęcia stolicy biskupiej przez Państwo.

Bardziej sztywne systemowe zabezpieczenia o ile są tutaj możliwe do wyobrażenia, mogą albo nie licować z ogólną zasadą patriarszej inwestytury, ew. być nieefektywne w warunkach mikronacji w której liczba wiernych nie jest dużą liczbą. Mowa tutaj np. o zapewnieniu, że na czele struktur będzie stał obywatel teutoński. Taka zasada, znana z reala najzwyczajniej sparaliżowałaby działanie Kościoła w Teutonii utrudniając prowadzenie narracji, wkład w kulturę krajową a przede wszystkim możliwość zainteresowania Teutończyków obecnych i przyszłych Kościołem tak, żeby któregoś dnia mogli przejąć odpowiedzialność za lokalne struktury.

Wydaje sie, ze nic nie tracimy, a mozemy tylko zyskac.

Niemniej jako człowiekowi i Teutończykowi bliska jest mi także idea wolności. Teutonia powinna zapewnić więc wolność sumienia i wyznania. Być może znajdą się u nas w przyszłości gorliwi neofici tejże religii zza morza, dlatego uważam, że konkordat podpisać możemy, jednak sam nie zostanę członkiem tej wspólnoty.

Ponadto uważam, że treść zaprezentowanej umowy daje dużo przywilejów Kościołowi, a nieduży wpływ władzy świeckiej. Jeśli chcielibyśmy podpisać konkordat, władze Cesarstwa powinny mieć wpływ na obsadę stanowisk kościelnych, tworzenie i znoszenie jednostek administracyjnych Kościoła. Wpływ ten rozumiem jako konieczność konsultacji ze strony władzy kościelnej z władzami Cesarstwa. Jeśli władze Cesarstwa nie wyraziłyby zgody na jakąś kandydaturę lub utworzenie/zniesienie jednostki administracyjnej, władze kościelne nie podjęłyby wyżej wymienionych działań wbrew woli Cesarstwa.